"وقتی خواسته ات را نمی گویی، وقتی احتیاجاتت را بیان نمی کنی و یا برای بیانشان راهی پیدا نمی کنی آنوقت چطور انتظار داری که طرف مقابلت بداند باید چه کند؟"

این را نه اینکه به خودم بارها نگفته باشم و ندانمش ولی جواب عجیبی دارد در لایه های تو در توی دلم که نمی گذارد سکوتم را بشکنم، صدایی که می گوید:"ارزش و زیبایی اش به این است که خودش بداند!"

می پرسم : "ازکجا؟"...

جواب می دهد:  "همدل باشد، از دلش!"...

به خاطر همین است که وقتی طرف مقابلم معصومانه حتی،نمی داند باید چه کند دلگیر می شوم. در اصل دل آزردگی ام از این است که چرا همدلم نبوده نه از اینکه چرا خواسته ام برآورده نشده!!